Choose color scheme

  • «Ω, Θεέ μου!» #Down Town Magazine

    Η τρυφερή κωμωδία «Ω, Θεέ μου!» της Ανάτ Γκοβ ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο θέατρο «Αριστοτέλειον» της Θεσσαλονίκης και υπόσχεται να ανατρέψει τα πάντα.

    Φτάνουμε στο θέατρο «Αριστοτέλειον» στις 19:00 ακριβώς. Κατεβαίνουμε στην μεγάλη σκηνή του θεάτρου όπου ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή με το υπέροχο σκηνικό της παράστασης. Πρόκειται για ένα γραφείο στο οποίο η έμπειρη ψυχολόγος Άννα θα υποδεχτεί ένα μυστηριώδη ασθενή που πάσχει από κατάθλιψη και χρειάζεται επειγόντως την βοήθεια της. Σύντομα ανακαλύπτει πως ο μυστηριώδης ασθενής δεν είναι παρά ο ίδιο ο Θεός και μαζί του θα πραγματοποιήσει την πιο ξεχωριστή συνεδρία της ζωής της. Είναι εντυπωσιακό μάλιστα πως στο βάθος της σκηνής υπάρχει ένας υπέροχος κήπος με πραγματικά λουλούδια και τριαντάφυλλα. Εκεί μας περιμένει η Ιωάννα, η υπεύθυνη επικοινωνίας της παράστασης η οποία μας οδηγεί στο καμαρίνι του κύριου Γρηγόρη Βαλτινού. Φορά ένα λευκό κοστούμι και συμπληρώνει τις τελευταίες λεπτομέρειες του μακιγιάζ του πριν βγει στην σκηνή. Μοιάζει χαλαρός με πολύ χιούμορ αλλά συνάμα και ιδιαίτερα προβληματισμένος με όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας. Αυτή είναι άλλωστε και η αιτία που ο μεγαλοδύναμος που υποδύεται οδηγείται στην κατάθλιψη και μετέπειτα στην ψυχανάλυση. Αφού τελειώνουμε την όμορφη κουβέντα μας, κατευθυνόμαστε στο καμαρίνι της κυρίας Κατερίνας Διδασκάλου. Φορά ένα εμπριμέ κιμονό και μοιάζει ο χρόνος όχι μόνο να μην της αφαιρεί αλλά εν αντιθέσει να της προσθέτει γοητεία. Βγάζει από μια καινούργια συσκευασία μια οδοντόβουρτσα και περιποιείται τα φρύδια της. «Αυτό είναι ένα από τα μυστικά ομορφιάς μου!» μου λέει και χαμογελά. Συζητάμε για τον ρόλο της Άννας, την ευγνωμοσύνη που νιώθει απέναντι στον Θεό, την αισιοδοξία που για την ίδια είναι στάση ζωής αλλά και τις ανησυχίες της για την εγκληματικότητα και τις δυσκολίες που βιώνουν σήμερα τα μικρά παιδιά. Επιστρέφουμε στην σκηνή κι εκεί συναντούμε την σκηνοθέτιδα της παράστασης, Λίνα Ζαρκαδούλα. Είναι όμορφο να βλέπεις μια νεαρή και συνάμα έμπειρη κοπέλα να σκηνοθετεί μια παράσταση με μητρική τρυφερότητα αντί για βροντερές σκηνοθετικές επικρίσεις. Ο ρομαντισμός στο βλέμμα της αλλά και η αισιοδοξία σαν απάντηση σε όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας μοιάζουν να διαπνέουν ολόκληρη την παράσταση. Τα φώτα σβήνουν, η αυλαία ανοίγει και η πρόβα ξεκινά. Η αλήθεια είναι πως δεν κυλούν όλα ομαλά. Η μουσική αργεί ελάχιστα δευτερόλεπτα να πέσει, η Κατερίνα Διδασκάλου ψάχνει αγωνιωδώς ένα ζευγάρι κλειδιά που έχει καταχωνιάσει στο καλάθι που κουβαλά και ο Γρηγόρης Βαλτινός εγκλωβίζεται επί σκηνής μιας και κάποιος ξέχασε να ανοίξει τον σύρτη της πόρτας που οδηγεί στην κουίντα. Κι όμως οι μικρές αναποδιές της πρόβας όχι μόνο δεν καταφέρνουν να σκιάσουν το μεγαλείο της παράστασης και των ηθοποιών αλλά αντίθετα αποτελούν εγγύηση πως ότι κι αν συμβεί είναι θέλημα Θεού αυτή η παράσταση να πετύχει!

    02

    Γρηγόρης Βαλτινός

    • Στην παράσταση «Ω, Θεέ μου!» υποδύεστε τον Θεό! Αν ήσασταν Θεός για μία μέρα, τι θα επιλέγατε να αλλάξετε σε αυτό τον κόσμο;

    Θα ήθελα να αλλάξω, αυτό που επιλέγει να αλλάξει και ο Θεός που υποδύομαι στην παράσταση, την φύση του ανθρώπου. Νομίζω πως ο άνθρωπος είναι το πιο άγριο ζώο του πλανήτη. Όλα τα άλλα, καλά ή κακά, έπονται. Για αυτό η κατάθλιψη χτυπά τον Θεό που υποδύομαι και επιλέγει να αναζητήσει την θεραπεία στην ψυχανάλυση. Ο Θεός νιώθει αμφιβολίες και ενοχές για την ελεύθερη βούληση που έδωσε στον άνθρωπο ο οποίος όχι μόνο δεν ξέρει πως να την χρησιμοποιήσει αλλά και την εκμεταλλεύεται με λάθος τρόπο.

    • Εσείς έχετε βιώσει ποτέ την κατάθλιψη; Έχετε να αναγκαστεί να απευθυνθείτε σε κάποιο ειδικό;

    Εγώ διαβάζω πολλά βιβλία ψυχολογίας και πολλές ψυχολογικές μελέτες γιατί είναι εργαλεία της δουλειάς μου. Είχα και μια προσωπική εμπειρία. Δεν θα την αποκαλούσα, βέβαια, κατάθλιψη. Μάλλον, μια επίθεση στρες από το κυνήγι της δουλειάς. Οι άνθρωποι που υποφέρουν ψυχικά είναι πολύ δυστυχισμένοι και πρέπει να έχουν την αγάπη και την ζεστασιά μας. Είναι από τα χειρότερα πράγματα που μπορούν να συμβούν σε έναν άνθρωπο.

    • Η δουλειά σας που δημιούργησε αυτή την ψυχική διαταραχή είναι ταυτόχρονα και η προσωπική σας ψυχοθεραπεία;

    Οπωσδήποτε! Το θέατρο σε κάνει μέσα από τους ρόλους να γνωρίζεις την ανθρώπινη ψυχική λειτουργία των άλλων και κατά συνέπεια την δική σου. Όταν λοιπόν παραστεί ανάγκη είσαι πιο έτοιμος. Εγώ νομίζω ότι έχω γλιτώσει πολλές ψυχικές ασθένειες μέσω της δουλειάς.

    • Το γεγονός πως υποδύεστε τον Θεό θα μπορούσα για κάποιους να θεωρηθεί ιεροσυλία;

    Το συγκεκριμένο έργο είναι το πιο σεβαστικό έργο που έχω διαβάσει απέναντι στην θεότητα και την φιλοσοφία της έννοιας του Θεού. Δεν νομίζω να ενοχλήσει κανέναν! Σέβεται ξεκάθαρα την πίστη και την θρησκεία.

    • Επιλέξατε η παράσταση «Ω, Θεέ μου!» να ξεκινήσει από την Θεσσαλονίκη και να ρίξει αυλαία στην Αθήνα. Πως πήρατε αυτή την απόφαση;

    Αυτός ήταν ένας όρκος στον εαυτό μου και τους συμπατριώτες μου. Η Θεσσαλονίκη είναι μια θεατρούπολη, μια μεγάλη πόλη της Ελλάδος και δεν καταλαβαίνω γιατί όλες οι παραστάσεις πρέπει να ξεκινάνε από το κέντρο, την Αθήνα. Το προσπαθούσα για χρόνια και τελικά το κατάφερα φέτος.

    • Πως επιβιώνει το θέατρο μέσα στην κρίση;

    Μα, δεν επιβιώνει. Χαροπαλεύει! Έχει μειωθεί η προσέλευση του κοινού στις παραστάσεις και έχει μειωθεί, σχεδόν στο ένα τρίτο, η τιμή του εισιτηρίου. Αυτά τα δύο στοιχεία συνδυαστικά μπορούν να καταστρέψουν το θέατρο. Όμως, εμείς επιμένουμε. Γιατί, έτσι κι αλλιώς, το θέατρο δεν το διαλέξαμε για να γίνουμε υλικά πλούσιοι αλλά πνευματικά. Καμιά φορά το θεωρώ θαύμα που ζω από το θέατρο. Για αυτό υπάρχει από κοντά και η τηλεόραση σαν σωσίβια λέμβος.

    ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ

    • Ξέρω πως εσείς προτείνατε στον κύριο Βαλτινό το έργο «Ω, Θεέ μου!». Τι ξεχωριστό είδατε σε αυτό το κείμενο και σας έκανε να το αγαπήσετε;

    Υπάρχουν πολλά ξεχωριστά έργα! Πολύ δύσκολα βρίσκεις ωραία, μοντέρνα έργα. Εγώ έχω την τύχη να βγαίνω από δύο πολύ ωραία μοντέρνα έργα για να μπω σε ένα νέο. To «Ω, Θεέ μου!» πραγματεύεται την σχέση του Θεού με τον άνθρωπο η οποία δημιουργεί αέναα ερωτήματα. Που πάμε; Από που ήρθαμε; Αν υπάρχει Θεός; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν από τα μικρά παιδιά έως τους ετοιμοθάνατους και για αυτό πιστεύω πως αυτό το κείμενο και αυτή η παράσταση αφορούν τους πάντες.

    • Η πίστη σε μια ανώτερη δύναμη, όποια κι αν είναι αυτή, έχει αποτελέσει στήριγμα για εσάς σε δύσκολες καταστάσεις;

    Βέβαια! Πιστεύω πως η πίστη στον εαυτό μας είναι αυτή που αποτελεί το πιο δυνατό στήριγμα. Έχουμε έναν μικρό Θεό ο καθένας μέσα του. Είμαστε μια ψυχή μοιρασμένη σε πολλά σώματα. Κι όταν το καταλάβουμε αυτό παύουμε να κάνουμε κακό στους συνανθρώπους μας. Παύουμε να θεωρούμε τους άλλους ανθρώπους κατώτερους ή ανώτερους. Πρέπει να καταλάβουμε πως δεν αγαπάμε γιατί πρέπει να αγαπάμε αλλά γιατί η αγάπη είναι προς το συμφέρον μας.

    • Πρέπει να τα έχει πολύ καλά κάποιος με τον εαυτό του για να υποδυθεί τον ρόλο μιας ψυχολόγου;

    Πρέπει να τα έχει κάποιος πολύ καλά με τον εαυτό  του για να υποδυθεί οποιοδήποτε ρόλο! Γιατί αλλιώς μπορεί να σε τρελάνει αυτό το επάγγελμα. Παρόλα αυτά πρόκειται για ένα δύσκολο ρόλο καθώς πρέπει να αντιμετωπίσεις την πρόκληση να παίξεις με ένα Θεό που στην παράσταση παίρνει σάρκα και οστά.

    • Αν είχατε ένα Θεό με σάρκα και οστά απέναντι σας, τι θα του λέγατε; Του έχετε κάτι κρατημένο;

    Εγώ του έχω ευγνωμοσύνη για τα τρία υπέροχα και υγιή παιδιά μου! Στην παράσταση υποδύομαι την μητέρα ενός αυτιστικού παιδιού, του Σταύρου. Εκείνη δικαιούται να έχει κάτι κρατημένο στον Θεό. Εγώ, πάλι, όχι! Πρέπει να νιώθουμε ευγνωμοσύνη για αυτά που έχουμε και να παλεύουμε για αυτά που θέλουμε.

    • Στην παράσταση ο Θεός βιώνει την κατάθλιψη. Εσείς έχετε βιώσει ποτέ κάτι παρόμοιο; Υπήρξαν περίοδοι που χάσατε την αισιοδοξία σας;

    Έχω πέσει από πολύ μικρή στην Μαρμίτα της αισιοδοξίας. Αυτό δεν είναι τύχη. Είναι επιλογή! Είναι στάση ζωής! Όταν αντιδράς σε αυτό που συμβαίνει δεν υπάρχει περίπτωση να μην το νικήσεις. Επιπλέον, όταν γίνεσαι γονιός, δεν έχει και πολλά περιθώρια για κατάθλιψη.

    Λευτέρης Βουτσάς

    Φωτογραφίες: Σωτήρης Μαδίτσης (Sotnation.com)

    Και μην ξεχνάς! Κάνε like, subscribe και follow. Social media keep us closer!

    l

    ( Το θέμα δημοσιεύτηκε στο 49ο τεύχος του Down Town Magazine, στις 27/10/16) )

     

     

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *