Choose color scheme

  • – Ορέστεια 2016 #Review S01 E20 –

    Ορέστεια 2016: Θα την λατρέψεις ή θα την μισήσεις!
    4-stars

    Την Τρίτη 29/7, η τραγωδία “Ορέστεια” του Αισχύλου σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χουβαρδά ανέβηκε για δεύτερη και τελευταία φορά στο Θέατρο Δάσους της Θεσσαλονίκης.

    cebfcf81ceadcf83cf84ceb5ceb9ceb1_ceb1cf86ceafcf83ceb1

     

    Φτάσαμε στο Θέατρο Δάσους στις 20:30 το βράδυ και καθίσαμε στα κεντρικά διαζώματα σε μέση απόσταση από την σκηνή.  Περιμένοντας να ξεκινήσει η παράσταση, ο χρόνος πέρασε σχετικά γρήγορα καθώς συζητούσαμε για τις αντικρουόμενες κριτικές που διαβάσαμε. Το σκηνικό θύμιζε την μεταπολεμική περίοδο, με έπιπλα αντίκες και μια μεγάλη ντουλάπα ή πόρτα στο πίσω μέρος της σκηνής. Ομολογουμένως, επρόκειτο για σκηνικά που δεν περιμένεις να δεις σε μια αρχαία τραγωδία. Στο σημείο αυτό να αναφέρω πως η παράσταση είχε μέτρια προσέλευση καθώς ο κόσμος εκτεινόταν μονάχα στα 2/3 του θεάτρου.

    IMG_3170

    Παρότι επρόκειτο να παρακολουθήσουμε τραγωδία, πριν ξεκινήσει η παράσταση συνέβη ένα εξαιρετικά κωμικό περιστατικό. Δύο κύριοι, άνω 30, είχαν την φαεινή ιδέα να φωτογραφηθούν στο σκηνικό της παράστασης  σε ιδιαίτερες πόζες, μάλλον για να ανανεώσουν τις εικόνες τους στα social media.

    IMG_3173 IMG_3174

    Αν και θαυμάσαμε το θάρρος τους, οι θεατές δεν άργησαν να γελούν και να τους περιπαίζουν μέχρι που εμφανίστηκε κάποια κυρία υπεύθυνη της παράστασης και τους απομάκρυνε από τον χώρο.

    IMG_3175 IMG_3176 IMG_3177 IMG_3178

    Η υπόθεση του έργου

    Η Ορέστεια του Αισχύλου (458 π.Χ.) είναι η μοναδική συνεχόμενη τριλογία που σώζεται και αποτελείται από τρία δράματα – Αγαμέμνων,Χοηφόροι, Ευμενίδες- που καλύπτουν την χρονική διάρκεια από την άλωση της Τροίας έως την ίδρυση του Αρείου Πάγου. Ο Αγαμέμνων επιστρέφει στις Μυκήνες, νικητής, έχοντας κατακτήσει την Τροία και φέρνει μαζί του την μάντισσα Κασσάνδρα.Η σύζυγος του, Κλυταιμνήστρα, τον υποδέχεται με τιμές ώσπου με δόλο τον οδηγεί στο λουτρό και τον δολοφονεί μαζί με την Κασσάνδρα. Η Κλυταιμνήστρα, διαπράττει τους δύο φόνους σε συνεργασία με τον Αίγισθο για να εκδικηθεί την θυσία της κόρης της, Ιφιγένειας, από τον Αγαμέμνονα με σκοπό να ευοδωθεί η εκστρατεία των Αχαιών.  Στο έργο των Χοηφόρων, ο εξόριστος Ορέστης επιστρέφει στις Μυκήνες με την συνοδεία του φίλου του Πυλάδη και συναντά την αδελφή του, Ηλέκτρα. Ο Ορέστης με μηχανορραφίες μπαίνει στο παλάτι και δολοφονεί πρώτα τον Αίγισθο και έπειτα την μητέρα του Κλυταιμνήστρα. Το διπλό φονικό αλλά και η μητροκτονία μετατρέπουν τον Ορέστη σε θήραμα για τις Ερινύες οι οποίες τον τρέπουν σε φυγή. Στις Ευμενίδες,  η θεά Αθηνά παραπέμπει την υπόθεση του Ορέστη σε ένα νέο όργανο που ιδρύει με ορκωτούς δικαστές, τον Άρειο Πάγο. Οι Ερινύες αναλαμβάνουν τον ρόλο της πολιτικής αγωγής και ο Απόλλων τον ρόλο του συνηγόρου υπεράσπισης. Χάρη στην ψήφο της Αθηνάς που προεδρεύει και παρά την ισοψηφία ων ενόρκων, ο Ορέστης απαλλάσσεται από την κατηγορία. Με παρέμβαση της Παλλάδος Αθηνάς, οι Ερινύες κατευνάζονται, μετατρέπονται σε Ευμενίδες και αποκτούν τον δικό τους χώρο λατρείας στου πρόποδες της Ακρόπολης.

    Πηγή: Θεατρικά Προγράμματα

     

    #Review

    Για να είμαι ειλικρινής, μετά το τέλος της παράστασης, δεν είχα καμία αμφιβολία γιατί τον λόγο που οι κριτικές ήταν τόσο αντικρουόμενες, Πρόκειται για μια αμφιλεγόμενη παράσταση που είτε θα λατρέψεις, είτε θα μισήσεις. Εγώ ανήκω σε εκείνους που η “Ορέστεια¨ του Γιάννη Χουβαρδά τους άρεσε πολύ. Θεωρώ τα έργα αυτά, κοινή κληρονομιά όλων μας, όχι μόνο των Ελλήνων αλλά όλου του κόσμου. Ο καθένας έχει το πολιτισμικό δικαίωμα να οπτικοποιήσει τα αρχαία αυτά κείμενα όπως εκείνος νομίζει και μένει να κριθεί από το κοινό. Θεωρώ πως δεν δείχνεις ασέβεια στα κείμενα και τους δημιουργούς τους αν τα φέρνεις σε πιο σύγχρονους καιρούς, αν κάνεις καινοτομίες, αν βάλεις σύγχρονες μουσικές  ακόμα κι αν κόψεις χωρικά όπως στην συγκεκριμένη περίπτωση. Ασέβεια δείχνεις στα κείμενα και τους δημιουργούς τους αν κάνεις τσαπατσουλιές, αν κάνεις ευκολίες, αν διστάσεις,  αν δεν περάσεις στο κοινό τα μηνύματα και τα ερωτηματικά τους. Αυτό δεν συνέβη επ’ ουδενί στην συγκεκριμένη παράσταση. Ο Γιάννης Χουβαρδάς μίλησε για την βία, τον πόλεμο και τα καταστροφικά απομεινάρια τους που δεν γνωρίζουν νικητές και χαμένους αλλά ούτε και σύνορα. Ποια περίοδος αποτελεί πιο χαρακτηριστική της πυρρείου νίκης, της καταστροφικής ήττας και της παγκοσμιότητας του πολέμου από τα 40’s και τα 50’s;  Γιατί μας κάνει τόσο εντύπωση που διάλεξε αυτή την εποχή για να μεταφέρει την τραγωδία του Αισχύλου; Όσο για τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο που ακούγονταν από ένα παλιό ραδιόφωνο επί σκηνής, τα βρήκα μια όμορφη επιλογή, απόλυτα κατανοητή και ενδιαφέρουσα, αν θες να μιλήσεις για τον έρωτα και τον πόλεμο.  Άκουσα πολλούς να λένε πως αυτό δεν ήταν Ορέστεια. Πράγματι, δεν ήταν. Γιατί όμως θα έπρεπε να είναι; Οι πιστές αποδόσεις των αρχαίων κειμένων δεν λείπουν και πολλά ανεβάσματα των αρχαίων έργων σέβονται σε μεγάλο βαθμό τον λόγο αλλά και την παρουσίαση εκείνης της εποχής. 2.500 χρόνια μετά, νομίζω, πως χωρούν στα αλλεπάλληλα ανεβάσματα της Ορέστειας πιστές αποδόσεις αλλά και πειραματισμοί. Άλλωστε ποιος διάβασε το όνομα του Γιάννη Χουβαρδά στην σκηνοθεσία του έργου και περίμενε να δει ένα κλασσικό ανέβασμα. Μονάχα το όνομα του σκηνοθέτη σε προετοίμαζε για το θέαμα που θα ακολουθούσε και έμενε στην κρίση του θεατή να επιλέξει αν θα προσφέρει τα χρήματα και τον χρόνο του για να δει μια διαφορετική οπτική της Ορέστειας. Ο Χουβαρδά βάζοντας την υπογραφή του σου ξεκαθαρίζει τι μέλλει να δεις! Παρά την θετική μου διάθεση, βέβαια, οφείλω να ομολογήσω πως ορισμένα σκηνοθετικά τερτίπια μου θύμισαν εκείνα του Λάνθιμου, ιδίως στο “Miss Violence” και πως δεν έλειψαν οι υπερβολές. Εκεί σημαντική ήταν η συνεισφορά τον ηθοποιών στην ισορροπία του έργου.


    Κωνσταντίνος Μαρκupl577df912ac195ουλάκης (Ορέστης):
    Παρότι πρόκειται για την τρίτη φορά που τον παρακολουθώ (Φιλοκτήτης, Πουπουλένιος, Ορέστεια) μου άρεσε περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Μου άρεσε που παρότι είναι ένας μεγάλος ηθοποιός και σκηνοθέτης δεν δίστασε να αναμειχθεί στο πρώτο μέρος με τον ιδιόμορφο χορό της παράστασης και να αποτελέσει ένα σιωπηλό μέρος του. Μου άρεσε σαν Ορέστης στο δεύτερο μέρος που έδειξε με τον καλύτερο τρόπο να συγκρούονται τα θέλω με τα πρέπει του. Μου άρεσε στο τρίτο μέρος που παρότι υποδυόταν έναν Ορέστη κυνηγημένο από τις Ερινύες και στα όρια της
    παραφροσύνης χειρίστηκε τον ρόλο δίχως να είναι ουδέτερος αλλά και δίχως να είναι υπερβολικός.

    karabeti-300x200

    Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (Κλυταιμνήστρα): Επίσης, μου άρεσε πολύ γιατί επίσης, υποδυόταν έναν ρόλο που σήκωνε υπερβολές αλλά δεν υπέπεσε στο σφάλμα. Επιπλέον, δεν δίστασε να προβεί σε καινοτομίες που χαρακτηρίζουν την σκηνοθεσία του Χουβαρδά, γεγονός μη αναμενόμενο για μένα. Δεν άφησε ούτε για μια στιγμή να περάσει από το μυαλό σου πως ίσως να μην είναι η Κλυταιμνήστρα, ίσως να μην θέλει να δολοφονήσει τον σύζυγο της, ίσως να μην θέλει να εκδικηθεί την θυσία της κόρης της, ίσως να μην ποθεί την εξουσία. Κατέρριψε τα ίσως βεβαιώνοντας με κάθε ερμηνεία της πως ο ρόλος της ανήκει.

    02 Νίκος Κουρής (Αγαμέμνων, Τροφός): Τον παρακολουθώ για τρίτη φορά επί σκηνή (Πουπουλένιος, Φάουστ, Ορέστεια) και παρότι τον λάτρεψα στις προηγούμενες παραστάσεις, εδώ μου φάνηκε κάπως ουδέτερος έως και ανύπαρκτος. Η ερμηνεία του σαν Αγαμέμνων, στο πρώτο μέρος, μου φάνηκε αναμενόμενη ενώ από εκεί και πέρα έμοιαζε διεκπεραιωτικός.

     

     

     

    Oresteia-12Στεφανία Γουλιώτη (Ηλέκτρα, Αθηνά): Την βρήκα εκπληκτική και πολύ διαφορετική και στους 3 ρόλους που ερμήνευσε.

    Νίκος Ψαρράς (Απόλλων, Πυλάδης): Ενώ τηλεοπτικά δεν μπορώ να πω πως μου αρέσει, στους ρόλους του τον βρήκα πολύ καλό.

    Άλκηστις Πουλοπούλου (Κασσάνδρα, Πυθία): Νομίζω ότι καλύτερο στην παράσταση αν σου αρέσουν οι πειραματισμοί και τα θεατρικά ρίσκα. Εκπληκτική ερμηνεία, χορός και φωνή!

     

    Λευτέρης Βουτσάς

    Και μην ξεχνάς! Κάνε like, subscribe και follow. Social media keep us closer!

    l

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *